Arktikaans Klobenstein 2026

Ik was nog geen week lid van Arktika toen in mijn inbox de aankondiging van de Arktika winterreis 2026 binnenkwam. “Een openlucht hooglandijsbaan in het idyllische Zuid-Tirol, waar schaatsen en wintersfeer samenkomen” stond er. Ik kon me geen betere manier om de vereniging te leren kennen voorstellen en voor ik het wist zaten we met 27 andere Arktikanen in Sporthotel Spögler aan het begin van een week vol uren ijs, chagrijnige profs, dubieuze gerechten en pinguinformaties.

De eerste dag was de enige dag waar we één training op de planning hadden staan, en dus gingen we de tijd vullen op de Rittner Horn, waar de berg onveilig is gemaakt door een combinatie van (met Bob) sleeën en overmoedige Arktikanen. Die dag zijn op de helling waardigheid en een telefoon verwisseld door gekneusde ribben en blauwe plekken. De telefoon is later nog teruggevonden, de waardigheid ligt er nog steeds.

De rest van de week bestonden de dagen uit ‘s ochtends en in de namiddag een trainingsblok van beide een kleine twee uur. Daartussen was er tijd om in het dorpje koffie te drinken en gebak te eten, in de omgeving te wandelen of te verrimpelen met te veel mensen in de jacuzzi en sauna. s’ Avonds was er genoeg tijd om de relatiedynamiek van Suzanne Schulting en Joep Wennemars die die dag in de kleedkamer van de ijsbaan ervaren was te bespreken en spelletjes te spelen, genietend van een Weizen of Apfelschörle.

Er was natuurlijk ook tijd voor wat anders. Er zijn uitstapjes gemaakt naar Bolzano, en er zijn groepjes de sneeuw in gegaan om te skiën of te langlaufen. Ook is er een avond de lokale bunkerpub, die verhuisd was naar een heel pittoresk stukje industrieterrein, overgenomen waar we in thema verkleed de lokale bevolking een stukje Nederlandse muzikale cultuur hebben over kunnen brengen. We hadden overigens de laatste bus heen, dus ook de middernachtelijke wandeling door het bos hebben we kunnen afvinken.

Een ander hoogtepunt was de wedstrijd waar met kapotte benen van het vele schaatsen toch nog PR’s zijn gesneuveld. En niet alleen de rijders hebben zichzelf overtroffen. Het coachingsteam schreeuwde iedereen de baan over. Ook het team superspeakers is zichzelf te boven gegaan. Met verzoeknummers voor tijdens de rit op lange afstanden en persoonlijke anekdotes over de schaatsers was de sfeer helemaal gemaakt.

Daarna restte ons alleen nog op de laatste dag het voldoen aan de laatst overgebleven traditie, de 100 van Collalbo. In alle vroegte nog 1 keer de benen uitpersen en in de ongeveer 90 minuten (of 60 voor de strevers) op het ijs 100 rondes maken. De test van het teamgevoel dat de afgelopen week gekweekt was kwam naar boven om te zorgen dat zo veel mogelijk Arktikanen de missie konden volbrengen.

Kortom, veel ijs, veel gezelligheid, (iets te) veel obstsalat, en ik kan niet wachten tot de volgende! Tot op de vechtsebanen!

Geschreven door Geert van der Heijden