Hemelvaart fietsweekend Ardennen 2025
| Het stond nog op de bucketlist van 2025: een lang weekend fietsen in de Ardennen. Diezelfde zondag meldde ik me aan voor het Ardennenweekend en maandag hoor ik van ene Viktor dat ik nog mee kon, mits ik me even inschreef. Hij had al geregeld dat ik met Corbin kon meerijden. Onderweg moesten we de auto en de Giant TCR van Robin nog even opladen, hoewel ik hier eigenlijk niks over mocht doorvertellen. Met het binnendruppelen van het Utrechtse amateurpeloton begon ik toch wat te twijfelen aan mezelf en m’n Trek van zo’n vijftien jaar oud (alu, tripletje, kilo of veertien, geen kilometerteller en slechts 150 km in de benen). Links en rechts zag ik carbon ventieldopjes, tubeless frames, elektrische remmen, gouden kettingen en Bluetooth-schakelsystemen. Het groepje op de e-bikes, met de luidste cassettes, witste schoenen, hoogste sokken, grootste brillen en grootste angst om door een ander te worden afgereden, leek mij het minst gezellig. Ik koos de gezelligste groep en verdubbelde op dag 2 al mijn jaarkilometers. De benen werden steeds beter en op dag 3 was ik waarschijnlijk zelfs beter dan Wout! Althans in mijn analoge fietsbeleving. Wat heerlijk om lekker af te zien op de klimmetjes en de fiets schuin te gooien in de afdalingen. ’s Avonds na de goede maaltijd een leuk raadspel over de vele connecties en relaties binnen Arktika—dat burgert lekker in. Daarna nog veel opgestoken van de mechaniekersessie, waarin derailleurs werden gebleed, remschijven ontdaan van bramen, schroefjes uit velgen verwijderd en bidonhouders afgesteld (ik geloof althans dat ik goed heb opgelet). Ons verblijf was in huisje “Klein-Kleinst”. Met z’n zevenen in een uil-termate houten huisje. Met fietsschoentjes de levensgevaarlijke KNEX-trap op, om te belanden in een bedstee met een andere dude die me nog Listerine-injecties wilde aansmeren voor minder last van de luchtwegen tijdens inspanning. Naast de balkonsessies, waarin verschillende mensen werden doodgemaakt met blije mussen en vele andere woordgrappen, leek het ons leuk een wandeling te maken in de prachtige Ardennen. Een plek ergens tussen een begraafplaats en een N-weg leek ons het meest geschikt. Op die plek in het bos bleek de mannelijkheid van de mannen vrij kwetsbaar, waarop we onder luid geschreeuw en geroep een dam bouwden in de ijskoude beek waar de kadavers ronddreven. De vrouwen keken ons begerig en vol bewondering (of was het meewarig?) aan. Dit spoorde echte man Jip verder aan om zijn reproductieve fitheid tentoon te spreiden door een piek op het dak van de dam te plaatsen. Helaas kwam Darwin ertussen en sodemieterde hij dwars door de stellage heen in de beek. De laatste dag nog heerlijk gewandeld bij Chouffe, en wederom geen terras gepakt en ook geen halve kip gegeten. Ondanks deze teleurstellingen heb ik volop genoten van een oude-bekende sfeer, alleen dan met meer poen, minder pils, meer rimpels, minder terras, meer rela’s en beter eten. Tot snel weer! Geschreven door Tomas Graafland |